Miðgarður

Nú þarf ég að kvarta, og þá blogga ég auðvitað.

Vegir íslenska tollsins eru mér gjörsamlega órannsakanlegir. Til fjölda ára hef ég samviskusamlega prentað út reikning þess sem ég er að panta að utan, komið með hann upp í tollafgreiðsluna og kvittað svo undir sem veitir tollinum mitt leyfi til þess að opna pakkann til þess að leita að reikningi. En til hvers þessi tvíverknaður? Ég er þegar kominn með útprentaðan reikninginn, af hverju þurfa þeir að kryfja pakkann minn líka?

Í dag fór ég að sækja ilmvatn sem ég keypti frá Bandaríkjunum. Ég prentaði reikninginn út og fór upp á Stórhöfða, þar sem tollmiðlun Íslandspóst er, og hugðist einungis afhenda reikninginn og fá svo pakkann minn takk fyrir bless.

-”Ég er að sækja þennan pakka hérna, og hérna er reikningurinn,” sagði ég.

- “Já, kvittaðu svo hérna.”

-”En ég er með reikninginn. Þarf ég samt að kvitta?” “Já,” svaraði afgreiðslukonan.

-”Þarf ég þá nokkuð að koma með útprentaðan reikning?”

-”Jú, fólk er að panta svo marga hluti og við þurfum að fá reikninginn og opna pakkann.” Hvað í helvítinu kemur það málinu við, huxa ég með mér. Og geri enn. Annað hvort fær það reikninginn frá mér og afgreiðir málið, eða þá ég kem ekki með hann, kvitta og leyfi þeim að opna pakkann. En það er bara ekki til boða. Viðkomandi virðist ekki vera boðið að kvitta, heldur er honum gert að kvitta. Það virðist bara vera formsatriði að hafa þessa línu þarna neðst á blaðinu sem þú skalt skrifa nafn þitt á.

Að öllu jöfnu virði ég yfirvaldið og fer eftir lögum og reglu, en eftir tugi ára af þessari endalausu vitleysu er mér nóg boðið. Þetta er bara enn ein leið Stóra Bróður til þess að krukka í endaþarmi hins venjulega borgara, og hann skal taka því og líka það.